Şehir Efsaneleri: Mezarlık...

Şehir Efsaneleri başlı başına bir kültürdür. Son zamanlarda özellikle sanal dünyanın gelişmesiyle kaleme alınmaya başlansalar bile; aslında sözlü anlatımla yayılırlar, çeşitlenirler ve anlatıldığı bölgenin kültürel mozaikleriyle süslenirler... Yazılı kaynaklara baktığımda efsanelerin kaleme alınış biçimi, hikayeleştirme de yaşanan sıkıntıları gördüm ve bulabildiğim her birini tekrar kaleme alma -hikayeleştirme isteği duydum. İlk hikaye olarak 'Mezarlığı' seçtim.

Hikayemizin kaynağı Amerika Birleşik Devletleri. Ama ben çocukken biraz değişmiş halinin anlatıldığını çok kereler duydum. Size de o yüzden tanıdık gelebilir. Hikaye küçük bir kızın başından 1980'lerde Kentucky'de geçtiği söyleniyor...

Burada İşler Böyle Yürür...

Eleanor gözlerini açtı. 50 yıldır olduğu gibi yatakta mutlu bir şekilde kıvrandı. Her gün aynı saatte kalkardı. Odasının içini -her gün aynı anda- dolduran kuş cıvıltılarıyla yüzüne kocaman bir gülümseme yerleşti. Kalkıp çıplak bedenine sabahlığını geçirdi. İçeriden güzel kokular gelmeye başlamıştı bile, kahvaltıyı kaçırma gibi bir olasılık söz konusu değildi ama yine de hızlı adımlarla mutfağa yürüdü. Elini yüzünü yıkamamıştı çünkü zaten tertemizdi, buna gerek yoktu.
Küçük yemek masasının üstünde bir kaç sosis, tereyağ, kepekli ekmek ve dumanı tüten bir bardak İtalyan kahvesi vardı. Kahvenin tadına baktı. Sıcaklığı, aroması, kıvamı her zaman ki gibi tam istediği şekildeydi. Sosisler ise bir ayrı harikaydı. Gümüş çatalını batırıp tabakta ki 3 sosisi hızlı hızlı yedi. Bugün kesinlikle çok güzeldi...

Saatler...

Mide bulantısı… Çekilecek gibi değildi. 3 gündür adam akıllı bir şey yememiş birisi için mide bulantısı çokta normal değildi hani. Sadece mide bulantısıyla kalsa aslında durumun üstesinden gelebilirdi. Baş ağrısı, aşırı terleme ve nedenini bilmediği bir kin vardı içinde. Dünya dönerken yerinde durmak gibiydi ona göre bu yaşadıkları. Olaylar etrafında dönüyor o ise kapana kısılmış gibi hapsolduğu, doğru düzgün kontrol edemediği vücuduyla olayları dışarıdan izliyordu. Belirtilerin başladığı ilk gün eve erken gelmiş ve dinlenmeye çalışmıştı. Ama olmayan şeyler görmüştü. Hekimden aldığı ilaçları kullansa da bunlar işe yaramamış sadece berbat kâbuslarla dolu birkaç saatlik bir uyku çekmişti. Ama artık dayanılacak gibi değildi. Kaç gündür evde yattığım yeter diye düşündü. Yeni aldığı montunu giydi ve evden çıktı. Çıkarken gözleri kendi yaptığı saate takıldı. Altında imzası olan ve belki de ülkede ki en pahalı saate.

Dünyanın İlk ve Son Vampiri'nin Hikayesi...

Bir çok hikaye anlatıldı değimli? Bir çok taraftarı oldu, filmleri çekildi vampir mitlerinin. Kont Drakula ile başladığı sayılır bu hikayelerin. Ama aslı böyle değildir. Daha önce ki zamanlarda yaşanmıştır. Hem de Amerika kıtasında. ABD’li sömürgeciler Kızılderili insanları, topraklarından tamamen kovmadan çok önce hemde… Bu hikaye işte dünyanın ilk ve son gerçek vampirinin hikayesidir…

Tadewi ter içinde uyandı. Dışarıdan kulağına uğultular geliyordu. Ama hiçbir hareket yoktu. Rüyasında büyük koruyucu ruhu görmüştü. Ona bazı sözler söylemişti ruh! Bir bebek gelecekti dünyaya. Dünyanın ışığı olacaktı, ya da büyük bir kötülüğün tam merkezi…

‘Bir çocuk doğacak!’ demişti ruh…

‘Eğer dikkat etmezsen ve eski kehaneti dikkate almazsan senin ve tüm soyunun sonu hazırdır. Tüm dünya yanacak senin yüzünden! Görüyorum… Biliyorum… ’

‘Ama dikkat edersen kehanete, güneş onun üzerine doğacak ve dünyayı refah, mutluluk saracak!’

‘Hangi kehanet?’ diye sordu Tadewi. Cevap gelmedi. Tekrar yineledi sorusunu. Ama artık koruyucu ruh orada değildi.

Verniyeli Kompas

‘’Evet arkadaşlar; bugün ölçme tekniklerini biraz önce de dediğim gibi burada beraber tanıyacağız. Öncelikle, bir kilogram’ın tanımını açıklayarak başlayalım; bir kilogram Paris dolaylarında özel koşullarda saklanan platin-iridyum alaşımı özel bir silindir referans alınarak….’’

Gençlerin hiçbirisi oralı değillerdi. Onun hayalinde ki; gözlerinden gelecek parlayan gençler değildi bunlar. Akılları biraz önce cevap yazdıkları mesaja gelecek cevapta olan, yanında ki karşı cinsi süzen; laboratuarla alakası olmayan kimselerdi. Hiçbiri oğlu gibi değildi… Onun gözlerinden ışık saçılırdı her yeni öğrendiği bilimsel gerçekte. Laboratuarda kendini kaybederdi. Babası gibi profesör olmak istiyordu. Bu çocuklardan farklıydı. Eğer o gün, o lanet olasıca sarhoş arabayla yaya kaldırımına çıkmamış ve oğlunu paramparça etmemiş olsaydı geçen sene bitirmiş olacaktı okulu. Eğer göğüs kafesini çevreleyen kemikler içeri göçmeseydi, sol bacağı kopmasaydı ve beyni etraftan toplanmasaydı hatta…

Mezarlık Bekçisi...(1)

1.Gece;

01.52

Dün birkaç deneme yaptım. Ses kayıt cihazlarım tamamen çalışıyor. Artık bende anlatmaya başlayabilirim demek ki. İnanıyorum ki bu yaptığım şeyin günahı yoktur. Benimde birilerine anlatmam gerek. Ama kimliğimin bilinmemesi lazım. O yüzden bu ses kayıt işi en mantıklısı oldu. Ama şansıma bu gece buralar çok durgun. Yarın için mezarlık kazan iki adam dışında kimse yok. O yüzden biraz mezarlıkta gezindim birkaç saat önce. Onları hali sordum. Bu adamlar biraz gariptir. Hem çalışırlar gece hem âlem yaparlar. Mezarlığın ‘gece’ ziyaretçileri bunu iyi bilir.

İçimizden Hikayeler: Sakinli Kasabası (2)

Sakinli Kasabası'ndaki ikinci hikayemizde normal gibi görünen bir ölümün perde arkasına göz atacağız. Aslında kimsenin masum olmadığı şu hayatta katille maktulün birbirine karıştığı, suçluyla suçsuzun kolay kolay ayrımına varılamadığı bir hikaye... Adalet geç olsa da tecelli eder mi? İntikamsa gerçekten adalet için bir araç olabilir mi? Kasabanın terzisi Nurettin'in hikayesi bu soruları sormamıza neden olacak...

İnanmak...

…Ya bu sefer bir şey varsa gerçekten? Ya yine geldiyse ‘o’? Gelmeyecek bir daha diye aslında nasıl da kandırabildim kendimi? Bu sefer ucuz atlatamayacağım. Ensemde hissedebiliyorum o iğrenç kokulu nefesini. Eğer varsan ve beni affedebileceksen; inanmadığım onlarca yıl için, lütfen kurtar hemen beni Tanrım! İlk kez sana ihtiyaç duyuyorum, çünkü bu sefer gerçekten geri döndü!..

Kanlı Bayram Ziyareti...

Normal bir sabahtı, hava normaldi; bir bayram sabahıydı. Her şeyin normal olduğu o bayramın ilk günü tek garip olan o müstakil, iki katlı evdi. İçinde telaşlı, yaşlı kadın bir yandan koşturuyor bir yandan ağlıyordu. Kocası olmadan geçireceği ilk bayramdı sonuçta ve tabi birde sabah olanlar... Aslında tam olarak öyle denilemezdi yani kocası olmadan geçirdiği ilk bayram olmayacak gibiydi; her şeyin normal olduğu o gün, ev bir garipti. Yaşlı kadın bu sabah farklı uyanmıştı. Bir el onu nazikçe okşamıştı. Bunu hissetmişti. Kalkmıştı; banyoya yüzünü yıkamaya gittiğinde eşinin kaldırmaya kıyamadığı tıraş takımının; tıraş köpüğü kokusu çarptı burnuna, içini açtı yeni temizlenmişti. Bir yandan bu olanları anlamlandıramayan yaşlı kadın, bir yandan korkmuştu da… Bugün çocukları gelecekti.2 ay önce ölen babalarının cenazesine gelmeyen evlatları. Ve ev bir garipti bugün. Dışarısı günlük gülistanlık gözükse de evin üstünde dağılmayacak gibi duran kasvetli bir sis bulutu vardı sanki… Bugün normal değildi, bugün farklıydı…

Şekerci Kadın

Yine bir bayram gelmişti. Şekerci kadın yine yırtık pırtık elbisesiyle sokağın köşesinde durmuş mahallenin çocuklarına şeker dağıtıyordu. Çocuklardan birinin annesi balkondan oğluna bağırdı: “Sakin alma o kadından şekerleri, nereden geldiği belli olmayan pis şekerleri yediğini görürsem kemiklerini kırarım senin.”
Bir başkasının annesi koştur koştur gelip çocuğunu kadının yanından çekiştire çekiştire götürerek:
 “O pis kadının şekerleri yenmeyecek demedim mi sana.” Diyerek tokatı patlattı.

Mahallenin manavı sesleri duyup geldi. Çocukları eliyle savuşturup şekerci kadını itti. Kadın itmenin etkisiyle yere düştü.  Kendinden geçti. Zaten yırtık olan eski kıyafetleri iyice toza toprağa bulandı.
Manav “Kadın sana bir daha çocuklara şeker vermeyeceksin demedim mi? Laftan anlamaz mısın sen? Tamam, evin barkın yok diye iyi davranıyoruz ama insanı da dinden imandan çıkarma. Tövbe tövbeee…” diyerek geri döndü.

Unutulanların İntikamı...

Herkesin ağzında bir 'eski bayramlar'... Ben 62 yaşında birisi olarak buna katılmayan belki tek insanım. Sebebini anlattığımda bana katılacak kimse olmayacak.Yine bizim deli saçmalıyor diyecekler. Ama gördüklerim şu yavaş yavaş sönen hayatım kadar gerçek. O gün kokusunu aldığım kan, şu an bu hastahane odasında ki ilaçların kokusundan daha baskın ve gerçekçi. Gördüklerim... Gördüklerimin inanılır bir yanı olmazdı belki benim için bile; eğer 40 yıldır aynı olayı sanki yaşıyormuş gibi anımsamasam. Ama dedim ya gerçek... Gerçek olmasaydı veya inanmasaydım yıllarca deli muamelesi görmeyi göze almazdım... Şimdi anlatacaklarım ne 22 yaşında ki bir delikanlının saçma sözleri, ne de hastahane odasında ilaçlara mahkum 62 yaşında ki bir bunağın hikayesi. Bu tamamen gerçek bir hikaye...

Özendiğimiz Hayatlar...(3)

Geldik son hikayeye.İyi okumalar...

Zenginler, hemde çok. Atalarının '' o '' mesleği yaptığı günlerden bu yana miraslarını katladı sürekli, Koparanoğlu ailesi..Gerçek soy adları bu değil. Gerçek soyadlarını sağır biri bile ‘duysa’ tanır çünkü.Soyları bizim bildiğimiz 1700lere kadar gidiyor. Dedeleri deyip, köşklerinin her yerinde resmi bulunan kişi, dönemin sultanlarının cellatlığını yapmış, ondan öncesinde savaşlarda yaptıklarıyla ünlü bir asker. Yaptıkları derken kahramanlık hikayeleri beklemeyin.Esir askerleri çekiçle zevk için parçalamak, savaş sırasında özellikle öldürücü değil bayıltıcı darbeler kullanarak,devamında yavaş yavaş öldürmesi; yaptığı şeylerin yanında basit kalan örnekler. Çok eski zamanlardan kalma belgelerde bile ismi çokça geçer.

İçimizden Hikayeler: Sakinli Kasabası (1)

İlk hikayemizde adı kadar sakin olmayan Sakinli Kasabası'na konuk oluyoruz. Sakinli Kasabası, İç Anadolunun kuzey doğusunda ulaşımı zor, kimsenin kolay kolay yolunun düşmediği sadece oralı olanların bildiği küçük bir kasabadır. Kasabada normal şeyler gibi görünen bazı olayların perde arkasını sizlere aktaracağız. İlk hikayemizin ilk olayını, bu kasabada yaşayan bir bir katilin ağzından dinleyeceğiz:

İçimizden Hikayeler

İçimizden Hikâyeler… Bu seri basit hayatların aslında o kadar da basit olmadığını konu alıyor. İçinde birçok hikâye ve hikâyeler de birçok seriden oluşacak. Uzak diyarlarda hiç gitmediğimiz yerlerin tanımadığımız insanların hikâyeleri olacak bunlar.

Özendiğimiz Hayatlar...(2)

Merhabalar tekrardan. Hikayenin ikinci serisinde parça parça 3 hayattan bahsedeceğim.İyi okumalar.

Mehmet; Şu an kendisi büyük bir futbolcu. Gerçek ismini değiştirdi yıllar önce. Ama biz ondan bahsederken Mehmet diyeceğiz. Orta halli bir ailenin haylaz,asi çocuğuydu. Yazları gittiği kamplarda futbolcu olmayı aklına taktı. Babası asker kökenli sert bir adamdı. İdmanlar o yüzden ona zorlu gelmiyordu. Çocukken 7 yaşlarında bir idmanda kafası kale direğine çarptı. 3 gün komada kaldı. Uyandığında eski Mehmet değildi. Artık bir sırrı vardı; Allah’ın onun için gönderdiği-ni düşündüğü ama aslında var olmayan- bir cin ile konuşabiliyordu!

Derin Yaralar...

Tamam.Tamam.Yeter artık.Benimde iyice sinirlerim bozuldu.Ne kadar bu olaylar zincirini anlattıktan sonra pişman olmadığımı söylediğimde sizler için iyice bir ‘canavar’ olacağımı bilsem de bu ‘deli’ damgası beni ’canavar’ olmaktan daha çok rahatsız ediyor.O yüzden anlatacağım.Bilmenizi istiyorum.Bilmeniz belki daha çok hoşuma gidecek.

O gün yani burada ki herkesin bildiği ve benimle tanıştığınız o gün oldu her şey. Hani şu ülkeyi çalkalayan, yabancı gazetelerin bile manşetlerinde resimlerimin çıktığı, haberlerin verildiği günün, bir gün öncesi.

Miras Kalan Lanet....

Tik-tak-tik-tak…….Saatler bazen nasıl sinir bozucu olabiliyor.Hele vakit geceyse,dışarıda büyük bir sessizlik hüküm sürüyorsa ve en önemlisi yalnızsanız.Valerie tam olarak bu durumda evin içinde volta atıyordu.Daha fazla dayanamayacağına inanarak bu antika, döküntü saati yere fırlattı.Saat fizik kurallarını yıkacak şekilde olduğu gibi duruyordu.Ve o ses hala artarak yükselmekteydi.Adrenalin seviyesi sürekli yükseliyor ama buna rağmen vücudu o hipnoz etkisinden çıkamıyordu.Olduğu yerde dondu kaldı.Bu olayın bir açıklaması olmazdı.Birden sıyrıldı o durağan halinden ve hep o ferah olduğunu söylediği büyük salona doğru koştu…….

Psikoz Halüsinasyonlar ..

Korkmak….Ne garip bir duygu diye düşünüyordu.Yaşı 50 olmasına rağmen hala şu hayatta bir çok şeyden korkabiliyordu.Bu korkuları onu ele geçirecek gibi olduğu zamanlar psikiyatrına gider ve ilaç dozunu arttırırdı.Yeni başladığı bu yeşil reçeteli ilaç etkisini gösterip beynini bulanıklaştırmadan önce son düşünebildiği; ilaçlara bu kadar bağımlı olmanın ne kadar doğru olduğuydu.Üzerlerine tonlarca ağırlık bağlanışçasına kapandı göz kapakları.

Sabah her zamankinden farksızdı işte. Yine güneş doğmuştu, insanlar koşturuyordu ve o hiç sevmediği halde sigortasını tamamlamak için işe gitmek zorundaydı.Yataktan kalktı.Her yeni ilaca başladığında olduğu gibi gecesi büyük korkularından birer parça sunmuştu ona.Ama uyanamamış,karanlık kabuslardan sıyrılamamıştı. Önce kızının geriye kafası kalıncaya kadar kendi kendini yemesiyle başlamıştı karmaşalar zinciri rüyasında, karısının kopmuş bacaklarla etrafta koşturmasını korkuyla izlemişti. Sonra ise bir