Korkmak….Ne garip bir duygu diye düşünüyordu.Yaşı 50
olmasına rağmen hala şu hayatta bir çok şeyden korkabiliyordu.Bu korkuları onu
ele geçirecek gibi olduğu zamanlar psikiyatrına gider ve ilaç dozunu
arttırırdı.Yeni başladığı bu yeşil reçeteli ilaç etkisini gösterip beynini
bulanıklaştırmadan önce son düşünebildiği; ilaçlara bu kadar bağımlı olmanın ne
kadar doğru olduğuydu.Üzerlerine tonlarca ağırlık bağlanışçasına kapandı göz
kapakları.
Sabah her zamankinden farksızdı işte. Yine güneş doğmuştu, insanlar
koşturuyordu ve o hiç sevmediği halde sigortasını tamamlamak için işe gitmek
zorundaydı.Yataktan kalktı.Her yeni ilaca başladığında olduğu gibi gecesi büyük
korkularından birer parça sunmuştu ona.Ama uyanamamış,karanlık kabuslardan
sıyrılamamıştı. Önce kızının geriye kafası kalıncaya kadar kendi kendini
yemesiyle başlamıştı karmaşalar zinciri rüyasında, karısının kopmuş bacaklarla
etrafta koşturmasını korkuyla izlemişti. Sonra ise bir
